Kumun İçindeki İsim Şiiri - Yaren Atalar

Kumun İçindeki İsim

Ah Yar…

Gündüz çöle eğildiğinde
kum kızıl bir dua gibi kabarır.
Ayağımı bastıkça
yanık içime yürür.
Ten değil,
kader su toplar.

Her adım
geçmiş çağlardan kalma bir mühür.
Silinmeyen.
Kanın altına işleyen.

Ah Yar…

Serap uzakta titrer.
Su sanılır.
Yaklaştıkça buhar.

Göz yanılır.
Gönül inat eder.

Ben o buhara yürüdüm.
Yokluğunu içime çekerek.

Sam yeli eser.
Yüzümü değil,
adımı savurur.
Saç diplerimde uğuldayan rüzgâr
eski kelimeler fısıldar:

Yazgı.
Yanış.
Mühr.

Gece çöle inerken
gökyüzü kara bir çanak gibi devrilir.
Yıldızlar,
kaderin delinmiş yerlerinden sızan ateş.

Her kıvılcım
ulaşamadığım mesafe.

Ah Yar…

Çölün ortasında bir ateş yanar.
Alevi uzun.
Kökü derin.

Etrafında dönen pervaneler
ışığa değil,
yok oluşa meyleder.

Kanat çırpışı
bir vedadır.

Ben o pervaneyim.

Yaklaştıkça
kanadım erir.
Geriye dönmek
ayak izini bulmaktan zor.

Kum savrulur.
İz gömülür.

Adın gömülmez.

Ayağımın altındaki her kızgın tanede
sen varsın.

Her yanık
senin hecen.

Ah Yar…

Gece derinleştikçe
ateş köz olur.
Köz küle bürünür.
Kül sönmüş sanılır.

Altı hâlâ ateş.

Göğsümde saklı o sıcaklık
ne rüzgârla dağılır
ne zamanla diner.

Çöl genişler.
Ben daralırım.

Rüzgâr diner.
Sessizlik büyür.

O sessizliğin ortasında
adın
kızgın bir kum tanesi gibi
yüreğimi deler.

Seni sevmek
susuzluğu inkâr etmek değil;
susuzluğu içmek.

Yanmak.
Yanmaktan dönmemek.

Ah Yar…

Gelmesen de
bu ateş eksilmez.
Serap dağılır.
Gece uzar.

Kum soğur.

İçimdeki yanık
soğumaz.

Çık gel Allah için