Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
'Ormanın hışırtısı, rüzgârın uğultusu
Hep aynı melodik sesler, aynı örüntüler
Değiştir desem yazgıları,
Elekten geçirip aydınlığa yürüsem
Kumsal dolduracaktı sarnıcına denizi.'
Mükemmel bir pastoral şiir...Dağlardan denize indirdi beni...Zaten şiir de böyle duygulanımlar yaratmak değil midir? Kutlarım sn. Doğanay...Sevgiyle mutlu yaşayınız...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta