Hanımefendi sokağının bir köşesinde bekliyorum seni
Acaba ne zaman çıkıp bakarsın etrafına pencereden.?
Narin bir kumrunun bakışlarında bulsam kendimi
Seni görmek tarifsiz mutlu ediyor beni uzaktan da olsa.
Sen gidince aklımda seninle gidiyor, yüreğimde
Hayalin kalıyor Çanakkale apartmanın penceresinde
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta