Bir kum saati ki bileklerimde
İlahi bir krıstal eksilirken an be an,
Bazen telaşlı,
bazen yavaş
ve,
çoğu kez de delicesine..
Anladım ki bir yerde,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




haklısınız herkes kendi hüznünü yaşar.
tebrikler...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta