KÜLÜNE KALDIN
Sevdamın çiçeği olmadan daha,
Kendini solmayan güllerden sandın.
Razıydım gövdenden dikenin batsa,
Aşkımı yakarak külüne kaldın.
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Önce kül olmalı demiş Nietzsche, yeniden doğmak için. Yalnız kişi çok çabuk uzatır elini- de demiş.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta