Bir inanç gibi başlamıştı sana yolculuğum.
Kalbim seninle dua eder, gözlerimle secdeye varırdım.
Sonra bir gün, sessizlik girdi aramıza,
o sessizlik bir küfre dönüştü.
Bir vakit yeminler ettim gözlerine,
yalanlarına iman.
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta