Küller İçinde Sönmeyen Bir Ateşim Var

KÜLLER İÇİNDE SÖNMEYEN BİR ATEŞİM VAR

Küller içinde sönmeyen bir ateşim var,
Yıllardır üfleyip durdu rüzgâr,
Savurdu zaman,
Dağıttı insanlar,
Ama içimde bir kor var ki
Adını bile unutsam
Yine beni benden tanır.
Kader dediğin bir yol değil,
Sürükleyen bir nehir bazen,
Kayadan düştüğünde öğrendim
Bir insan kaç kere kırılır da
Yine de “Ben buradayım!” diye bağırır.
Ben bağırdım…
Sesim çınladı bütün yalnızlık dağlarında.
Küllerime dönen gecelerim oldu,
Üstüme basıp geçen hayallerim,
Kırdıklarımla, kırıldıklarımla
Bir çuval yaptım sırtıma.
Yine de yürüdüm…
Çünkü ateşimin sesi vardı içimde,
“Durma!” derdi,
“Sen yanmayı bilenlerdensin.”
Aldatıldım,
Yarı yolda bırakıldım,
Dost bildiklerim kapılar kapattı yüzüme.
Ben ise her defasında
Önce dizlerimin üzerinde doğruldum,
Sonra kalbimin üstündeki taşları
Birer birer indirdim.
Kimse bilmedi,
Bir ateşin kor tutması için
Kaç kez yanmak gerekir.
Geceleri konuştum kendimle,
Gündüzleri susmayı öğrendim.
Bir çift gözün acısı çöktü omuzlarıma,
Bir sözün ihaneti kazındı avuçlarıma.
Ama kora dönüşen bir adamın
Artık korkusu olmaz,
Ben korkmadım…
İçimde büyüyen ateşin
Artık beni yakmadığını
Yakıp arındırdığını anladım.
Küller içinde sönmeyen bir ateşim var,
Beni öldürmedi,
Beni yeniden yoğurdu.
Yolumun kenarına düşen yılları
Toplayıp bir küllüğe koydum,
Üfledim,
Savurdum,
Kendime yer açtım yeniden.
Şimdi biri çıkıp “Bitmişsin,” dese
Gülerim.
Ben bitmedim,
Ben bitti sanılan yerlerde filizlendim.
Sözüm kırık olsa da
Yüreğim hâlâ kapı gibi duruyor.
Küllerimden utanmadım,
Ateşimden korkmadım,
Çünkü yaşamak bazen
Yanmayı göze almaktır.
Ve işte buradayım:
Küller içinde sönmeyen bir ateşim var,
Ne rüzgâr söndürebilir,
Ne vefasızlık,
Ne de zaman…
Ben yanmayı öğrendim,
Sen yeter ki yaklaşma,
Çünkü bu ateş artık
Kimseyi ısıtmaz;
Sadece geride bıraktığını
Hatırlatır insana.
Hamit Atay