Küller Şiiri - Dağlar Özügüç

Ey rüzgâr!
Söyle onlara, bilsinler ben kolay kolay sönmem
Ben ki ateşle yoğrulmuş bir sabrın
Yetim kalan tek çocuğuyum,
Gecelerin alnına yazılmış bir sızı gibi
Hararetiyle dünyayı yaksa bile doymayan
Kükremiş bir tereddüdün iç yangınını okumuşum.
Sabahın ilk kıvılcımlarını küllerimde saklamışım
Her düşüş bir dirilişin provasıdır.
Beni karanlıklarla korkutamazsınız,
Ben karanlığın göbeğinde doğmuşum
Bu yara bana göğün farklı kapısını açtı,
Ayrılık kalbime yeni bir secde öğretti.
Bir gün vakit tamam olduğunda
Bakarsınız
Sessiz sandığınız içimdeki bu hırsla
Dağların kalbine yürüyen bir ateş olmuşum