Kulda Kusur Aramam Şiiri - Mesut Şefkatl ...

Ne kulu mülkle tartar, ne günahla sezerim,
Hak katında can aziz, ben bu izi izlerim.
Kulda kusur aramam, aslına hürmetim var,
Zira her bir zerrede, Yaradan’ı özlerim.

Kimi altın kafeste yaşar, ruhen fakir,
Kimi yokluk içinde yüzer, gönlü şakir.
Ne ipek ararım ne çul, ne de dış görünüş.
Benim için her insan ulvi bir duruş.

Biri irfan ile yanar, her sırra ermiş,
Diğeri bilmezlikte bir ömür sürmüş.
Akıl, o mutlak nurdur, O’ndan gelen bir varlık,
Ne bilge ne cahil kalbime etmez darlık.

Âlim, ilim ile yanar, hikmetle dolmuş,
Meczûb, aşkın ateşiyle Hakk’a sarılmış.
Biri akıl, diğeri gönül ile yoğrulmuş,
Her ikisi de Hak yolunda yorulmuş.

Biri günah yükü taşır, kalbi hüsran,
Diğeri hayır yolunda koşar, kalbi irfan.
Ne o aşağı, ne bu yüce, hepsi bir,
Bakışım terazi değil, delilim burhan.

İnsan bir küçük âlem; gönlü ise derya,
Her kalpte gizlidir Hak’tan bir işaret, bir duâ.
Gönül tartılmaz tartıyla, sevda sığmaz mîzana,
Sırrın olduğu yerde, susar mantık ve yasa.

Kimi gönül verdi, Hakk’a aşk ile coşan,
Kimi inkâr yüküyle nafile koşan.
Benim haddim değil bunu dile almak,
Yargı O’nundur, bana düşmez konuşmak.

Her gönül bir sır taşır, cevheri saklar,
Kimi hayırla parlar, kimi günahla yanar.
Kul tartamaz kulu, mîzan Sahibine ayân,
Zira her can kandili, O’nun nûruyla yanar.

Şefkatlıoğlu der; hürmetim her cana Hak’tan,
O’nun için severim, geçmem asla bu yoldan.