Adını yeniden anmış olmalıyım,
Kulaklarım hâlâ senin sesinle çınlıyor.
Ayaklarım geri geri kayıyor adımlarında,
Beni dara çeken cellâdımsın anlaşılan...
Bembeyaz bir kâğıda dökülmüşsün, renklerin keşmekeşi içinde,
Sanattan anlayan göze hoş gelen bir karmaşa.
"Ne güzel," demek bile yitiyor anlamını,
Sevgiyle bakmadıkça tertemiz bir yürekten...
Denizler çağırıyor içlerine, yutacakmışçasına,
Ben tutunmaya uğraşıyorum karalara.
Bu defa da toprak çekiyor beni içine,
Anlayacağın, sen yüreğimdeyken hiçbir yere sığamıyorum...
Senin yanında zaman değerini kaybediyor,
Her şey su misali akıp gidiyor.
Yüreğimi parçalarcasına,
Bir güç seni benden koparmaya çabalıyor...
Duygularım sürekli kavgada; bazılarını zamanla yitiriyor insan,
Bazılarını ise vakit yeniden yeşertiyor.
O kadar uzun uzadıya ipine sarıldığımız yaşam,
Hep aynı akşamları önümüze seriyor...
Kayıt Tarihi : 20.9.2013 23:18:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!