evimizin hiç beğenmediğim yerindeyim yine; odamın balkonu.
sanki ben beş metreyim,balkon ise üç santim..
sabahtan kalma,rengi afrikalı bir çocuğu andıran,bir bardak çayım var.
dumanı bazen bana küfreden,bazen de sarılıp öpen sigaramı da çıkarıp,
masaya koydum..
yağmur,yağmak ile yağmamak arasında bir çelişkide.
hava sanki bir fahişenin kahkahası gibi.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta