Yine kışa teslim şu gönül dağım
Özümden çağlayan sele kırgınım
Dertlerle ezelden benim “kan bağım
Dost deyip tuttuğum ele kırgınım
Umutla bekledim bıkmadım her gün
Hükmümüz verildi; müebbet sürgün
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta