Kül Olsam Şiiri - Elvera Korkmaz

Ne olur
kül olsam,
Varlığıyla var olduğumu sandığım,
Şimdi ise ruhuma pranga olan ne varsa silinse...
Yorgunum;
Göğsümün ortasında taşınan bu sessiz çığlıktan yorgun.

Usandım
Nefesim bile yük artık..

İstemiyorum artık
Nefes alamadığım hiçbir şeyi..
Boşlukta yankılanan sahte tesellileri.
Dokunmasın ne masumiyetime, ne yaralarıma;
Öldürmeyen ama her gün biraz daha eksilten bu gurbet bitsin.

Sevmek istemiştim sadece,
Safça, hesapsızca, çocukça sevebilmek...
Olmadı, acıttı. Yanılmışım, eksilmişim.

Sevmek isterdim
Gülüşünde kendimi bulmak
Çekinmeden Sacmalayabilmek...
Galiba yanlışım ben! hemde koskoca yalnızım ..

Şimdi tek duamdır Sana Yarabbi:
Bana bu acıyı kabullenecek güç,
Omuzlarımdaki bu ağır yükü alacak,
Ve bana yeniden huzurla nefes alacağım bir can ver...

Elvera