Kül Altındaki Sızı Şiiri - Madu Bellaa

​KÜL ALTINDAKİ SIZI

​Gönül dünyama kar yağdı, zaman süzüldü içime,
Saçtaki aklar hüküm, sükût gizlendi seste.
Dağlar yola mühürdür, geçitler oldu bir sır,
Hazin ağlar şu gönül, sanki kuyuda yetim.

​Gurbet değil payıma, düştü ruhun darlığı,
Sıla menzil-i mahşer, yok vuslatın varlığı.
Yâra sarılan sevda, canda bir mühür artık,
İnsan gölgeyi atmaz, kalp de bu hıçkırığı.

​Gözde pınar uyandı, kuyu oldu asırlar,
Her damla yangın taşır, içte derya sızlar.
Yaş aktıkça derinden, kendi yolunu kazdı,
Kayaları çatlattı, yine dinmedi yaşlar.

​Ciğer yandı ateşle, ne kar bildi ne vahit,
Yangın kalbe kuruldu, dert oldu ona şahit.
Ne mevsimler dindirdi, ne felek çarkı döndü,
Hazin ağlar şu gönül, tüter duman-ı vakit.

​Umut yorgun bir derviş, eşiğinde bekliyor,
Sükût her geçen saati, bir çiviyle ekliyor.
Dua dile büründü, göğe çıkan bir nefes,
Gelmeyen bir cevabı, şu yüreğe yüklüyor.

​Türkü dilde bir nefes, ses tozlu bir kefendir,
Söz yokuşta yoruldu, kelam artık dönendir.
Bağlamada her telin, dertli çetelesi var,
Her mızrap bir yemindir, feryadı gizleyendir.

​Zaman beni savurdu, bir toz gibi kadere,
Günler sağır nöbetçi, kapı kapandı yere.
Yarın borç senedidir, vadesi gelmez asla,
Hazin ağlar şu gönül, sığındı son sehere.

​Gönül bağı kar doldu, akşam gurbetle düğüm,
Sıla artık bir hayal, menzil bir avuç külüm.
Can içre bu sevdadan, ateşten kaftan giyip,
Hazin ağlar şu gönül, vuslat mahşere kaldı....

​MADU BELLAA.....
16.11.2025