Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Mavi sonsuzluk... Bulutlar!
Gözlerime tül...
Hoyratça çiğnenen umutlar! ....
Nal izini taşır... benden kalan kül.
Sonsuzluğa, bizden önce
Beyaz güvercin gitti...
Mavrengel duvarı örülünce
Beyazatlı hayallerim bitti.
Adanasız dı Yılgın Yağmur... hep Adanasız!
Şimdi de... ciğerim de Jüpiter'sizliğin pençesi...
Birzamanlar nefesimi izleyenler, şimdiyse pek alâkasız
Kül oldum ya! ... acı vermiyor HER işkencesi.
yüreğinize sağlık kaleminiz kavi olsun muhabbetle
manidar, yürek yangıları. hayat devam ediyor ne yazık ki.kaleminize sağlık.
size kalan küllerden bir siz dogurun yeniden
buruk olsada güzeldi kutlarım
Tebrikler ustam..ama kül ile yağmurlar arasında kalmışsın galiba..iyi akşamlar dilerim...
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta