Kül Şiiri - Deniz Köybaşı

İnsan ateşin varlığını,
Arkasında bıraktığı küllerden anlıyor,
Demem odur ki,size acı versede
Küllerinize sahip çıksın.....

Ey uzakları bana yaklaştıran kadın
Masamda yanan mumun koyu rengi
Mürekkep mavisi kalemim damlıyor
Ellerim ısındı, dizeler dökülüyor

Kendimi kardan adam gibi hissediyorum
Yavaş yavaş eriyorum
Çoğu şey yarım sen yokken
Gece bile eksik kalıyor

Ey uzakları bana yaklaştıran kadın
Tırnağına taş değse canım yanar
Bu gece sensizlik çöktu odama
Adını söylemesem de kalbim bağırır

Ey uzakları bana yaklaştıran kadın
Bir gelsen dağılır bu karanlık
Bu kalp sana çoktan alıştı
Gelmesen de içimde feryat var

Kumrala varan düz saçlarını
Dalgaya benzeyen bakışını
Kapalı bir kafesteyim şimdi
Sana sarılacağım günü sayıyorum

Ey uzakları bana yaklaştıran kadın
Tırnağına taş değse canım yanar
Bu gece sensizlik çökmüş odama
Adını söylemesem de kalbim bağırır