Küfran-ı Aşk Şiiri - Ahmet Taha Dağlı

Terk-i didar eyledim, geçtim heva-yı yardan
İnkisar etti gönül, el çektim istmiradan

Nice dem bağlandım ümid iplerine sabr ile
Akıbet düştüm yere, kurtulmadım girdabdan

Gülşen-i ruhumda artık bülbülün feryadı yok
Şeb çöktü talihime, geçtim bütün efkardan

Secdegahım idi bir vakit hayalin her kuşluk
Şimdi kalktım eşiğinden, yüz çevirdim varlıktan

Ah u figan dahi bi-rahmet oldu bu gece
Kesildi nalem benim, bezdim bu istiskardar

Dediler: ''Aşk ile diril,'' ben dedim:''Yetmiş artık.''
Pes dedim, hicret ettim bu harab-ı dardan

Ey gönül, terk etmek de bir nevi kurtuluş imiş
Kişi kaçar kendinden, usanır intizardan