Ömer Bin Hattab Sokağında yükselen sesle artar hüznüm Bendim şu gölgelikte biraz kahve içen,
Tütün sardığım kadar değil mi dünya hayatı ,
Sahi neden tarumar ettiniz en güzel zamanlarımızı ? Kudüs İstanbul’a ne kadar uzak olabilir ki
Şanlı bir cuma vakti yeniden kavuşuruz sevgilim
Yüz yıllık ayrılığa inat …
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta