Sen de herkesler gibi ağaçlarımı kesip,
Evlerimi yıkıp yağmaladığında beni;
Yalnız kaldım.
Gittin yolcu.
Öylesine bir yalnızlıktı ki kimsesiz.
Parmaklarının ucundan
Bir damlayı silkeler gibi düştüm kumlara.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim



