Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
harika bir çalışma düşmanlarımız hiç bir zaman boş durmamıştır en sonunda atalarımız 'SU UYUR DÜŞMAN UYUMAZ' demişlerdir koskoca osmanlı imparatorluğunu yıkan fitne duşmanlar halen bu gayede canla başla çalışmaktadır. bizlerin bu oyunlara gelmemesi gerekir benim gözümde bir türk olarak insan insandır kusurları ile üstün yetenekleri ile ben onları her hali ile seviyorum tıpkı mevlana gibi :)) saygılar....
çok anlamlı bir şalışma. Tebrikler.
Bir zamanlar M.E.Bakanlarımızdan birisinin; Şu okullar olmasa, Milli eğitim bakanlığını çok güzel idare edeceğim dediği aklıma geldi. Sanki Yöneticilerimiz de şu insanlar olmasa bu ülkeyi çok güzel idare edeceğim diyecekler gibi geliyor.Allah'tan ki insanlarımız onlar gibi düşünmüyor. Bu vatanı hepimiz seviyoruz
Türk'ü kürd'ü kardeş vatanımız bir,
Bayrağa sarılı yatanımız bir,
Omuzda tabutu tutanımız bir,
Her gün ayrı dümen çevirmeyin be...
dediğiniz gibi bizde ayrılık yok. Ayırmaya da kimsenin gücü yetmiyecektir.
Selam ve sevgilerimle
Dostluk,kardeşliğimi kıskanmayın,
Bizi mutluluktan alıkoymayın,
Yeter artık kardeşimi vurmayın,
Ecele susama kudurmayın be..
Hainlere zalime inat kardeşiz,
Yurduma ışık veren bir güneşiz,
Duy bunu,kendini bilmez nasipsiz,
Kürt türk hep kardeşiz kudurmayın be....
Fatma ALAGEYİK,
değerli kardeşim bu süper çalışmana eşilik etkemkten kendimi tutamadım,bu aciz iki dörtlikte benden olsun,yürekten kutluyorum,selam ve dua ile,bu vesile ile Ramazan -ı şerifin mübarek olsun,
herşey bir olmakta gizli..davetiniz için minnetarım bu anlamlı şiiri okuma fırsatı buldum..selam ve dualarımla*
ÇOK GÜZEL BİR ŞİİR YARAYA TUZ GİBİ DOKUNDUKÇA ACITIYOR SELEM VE DUALARIMLA TAM PUAN
Pirimiz Muhammet Ali'nin dostu,
Ebu Bekir, Ömer, Osman'ın kastı,
Huzur ovasına serelim postu,
Dostluk çınarını devirmeyin be
Muhterem kardeşim bu güzel dizeler üzerine ne söylenebilir.yüreginize sağlık tebriklerimle birlikte listemde
Tarihimizi yok etmeye, bizi adeta kendimizden utanmaya zorladılar. Geri kalışımızın sebebinin müslümanlığımızdan kaynaklandığını beynimize işlediler. Magazinleşmemiz, aylaklaşmamız, uyuşmamız için ellerinden geleni yaptılar. Aile mefhumunun o güzelim ruhunu yokettiler. Toplumu kamplara bölüp, uçlara çektiler. Kan döktüler, hır çıkarttılar, haksızlık yaptılar, zulüm yaptılar. Birbirine kapıştırdıkları her kesimlerin destekçisi yine aynı kişilerdi. Sinsi planları ortaya çıktıkça yeni oluşumlar içine giriyorlar. Yakalanmak onları bozmaz. Gayretlendirir. Yenilmez değillerdir. Yeterki biz gevşemeyelim. Kardeşliğimizi ön plana çıkartıp elele verelim. Şiir için çok teşekkürler. Kutlarım.
Çok anlamlı ustaca yazılmış bir eserdi...
Tebrik ediyorum...
Hayırlı ramazanlar kardeşim..
Selam ve sevgilerle...
Barış içinde yaşayan Huzurlu bir Ülke diliYORUM.....
Gönül sesimiz olmuş dizeler. Sağolasın can, düşlerin gerçek olsun İnşaallah.
Hocam, Şiiriniz gerçekten çok güzel... Hepimizin özlemi olan barış ve huzur içinde güçlü bir Türkiye'yi gayet güzel anlatmışsınız. Vesselan. Binselam...
Bu şiir ile ilgili 92 tane yorum bulunmakta