Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
evet sevinçler uçuştuğun küçücüktür çarpan yüreğimiz çocuklar gibiyiz. skıntı acılar hücüm ettiğinde o kadar yetersiz olurki yüreğimiz kocaman olur benliğimiz gözyaşları süzülür hissetmez yanağımız. teşk kaleme
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta