Ben küçükken,sapanlar vardı,
Ayşen teyzelerin camını kırdığımız.
Parklar vardı uzakta,
Gitmek için abi lazımdı.
Ben küçükken terlikleri vardı, annemizin,
Kerat cetvelini unuttuğumuzda,
Menzil tanımayan.
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Ne mükemmel bir anlatım, okuyucunun yüreğini bir hoş tebessüm veren, aynı zaman o günlerin zorluğunu analatan mükemmel bir şiir. Yüreğinize sağlık
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta