Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Bir anamın eliydi bana sıcak gelen
Bir de babamın kahverengi gözleri
Bir yanı çıralı odun dolu heybe
Ve diğer yanında ben.
Küçüktüm,
Hep yüktüm,
Küçükken de büyüktüm...
Ne zordur, küçükken büyük hissedip bugüne kırgın bir çocuk taşımak...
Beğeniyle okudum. Tebrikler.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta