Tek başına sahilde oturuyordu,
Karşısında duran büyük kente bakıyordu.
Gözleri yaşların yansıttığı kentin ışıkları ile doluydu.
Ellerinin arasına aldığı kafası dalgındı.
Ve bir kentin ışığı kaydı gözünden.
Yere düşene kadar ışık, yıldız gibiydi.
Kayan bir yıldızın insana verdiği hüzün belirdi,
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta