Tek başına sahilde oturuyordu,
Karşısında duran büyük kente bakıyordu.
Gözleri yaşların yansıttığı kentin ışıkları ile doluydu.
Ellerinin arasına aldığı kafası dalgındı.
Ve bir kentin ışığı kaydı gözünden.
Yere düşene kadar ışık, yıldız gibiydi.
Kayan bir yıldızın insana verdiği hüzün belirdi,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta