Küçük insanlar Şiiri - Leyla Saliha Ters ...

Ne tuhaftır...
En çok gürültüyü,
İçi en boş olanlar çıkarır.

Dün gölgesini arayan,
Bugün gölgesiyle övünür.
Omzuna iliştirilen küçücük bir sıfatı,
Dağ sanır da tepesinden bakmaya kalkar.

Kibri ödünç,
Bilgisi emanet,
Nezaketi ise çoktan iflas etmiştir.

Seviyeyi bağırmak sanır,
Saygıyı korkuyla karıştırır.
Bir adım yükselince,
İnsanlığını geride bıraktığını fark etmez.

Oysa gerçek büyüklük,
Makamın ardına saklanmaz.
Gerçek büyüklük,
İnsana insan gibi bakabilmektir.

Çınar, "Ben yükseğim." diye bağırmaz.
Deniz, derinliğini ilan etmez.
Güneş, doğarken alkış beklemez.

Küçük insanlar ise,
En küçük gölgelerini bile dev aynasında seyreder.

Çünkü bilirler...
İnsan, unvanıyla değil;
Vicdanıyla büyür.

Ve bazıları,
Ömür boyu büyür görünür;
Ama bir arpa boyu bile insan olamaz.