Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
yokluğuna alışamadık alışamayacağızda.O gönlümüzde öyle bir yer etmiş ki,herkese nasip olmayan cinsten.Dostların bunca güzel anması ne güzel bir şey.Kutluyorum hocam.Nur içinde yatsın.SELAM VE SEVGİLERİMLE.
Allah rahmet eylesin şiirinizle yad etmişsiniz yüreğinize saglık tebriklerimle
Daha demin ne kadar sevinmiştim bir önceki şiirinde sevgili şair,
şimdi çok üzüdüm .allah rahmet eylesin.Başınız sağolsun ne mutlu ona ki iyi anılabiliyor.kutlarım .
Koskoca bir kadının gidişi bile muhteşem bu satırlarla..Yüreğindeki yeride doldurulmaz ve bir o kadarda büyük...Tüm dağıtacaklarını dağıtıp gitti..Sevgiyi ve insanlığı miras bırakarak...Ve gökyüzünde mutlulukla gülümsediğine inan...kolları daima yetişecek sevdiklerine.....Nur içinde yatsın...
sevgiler...
'BAŞINIZ SAĞOLSUN ...NE DİYEBİLİMKİ...'
tebrikler güzel bir şiir okudum
o kadar iyi biliyorum ki bu acıyı.ona yani anneme son bi kez sarılamamak onu öpememek öyle canımı yakmıştı ki.aradan 3 yıl geçti hala hala o acı var yüreğimde külleri ordan oraya savruluyor.söz veriyorum ağlamıycam diyorum ama olmuyor yapamıyorum.şiir çok güzel sevgiler ....
ceren
Sevgili Umut ben buradayım ama yüreğim oracıkta sende ve anacığında,yaşadıklarında.Tarif edilmez bir acıdır bu.Kelimeler sığmaz.Allah Rahmet eylesin,mekanı cennet olsun.Güzel olan ne biliyormusun.Böyle hayırlı,böyle ana sevgisini bilen bir evlat olman.Küçük dev kadınlarımız,analaraımız hasretle öpüyorum sizi.Sevgiler Berrin
ÜZÜLDÜM NE DENİLEBİLİR Kİ ATEŞ DÜŞTÜĞÜ YERİ YAKARMIŞ..BAŞIN SAĞOLSUN ARKADAŞIM.ALLAH RAHMET EYLESİN MEKANI CENNET RUHU ŞAD OLSUN..GİDENİN ARDINDAN KALAN SADECE ENKAZ..HELE Kİ SEVDİKLERİMİZ OLUNCA ANNE OLUNCA....SELAM SAYGILAR
Yok musun artık!
Küçük dev kadın
Hani söz vermiştin
Bırakıp gitmek yoktu
Elde olmayan nedenlerle analar sözlerinde duramaz ancak.Eminimki O ana gölge gibi sevdiklerini takip eder onları tüm kötülüklerden korurlar.Kolay kolay ölmez analar,emin olun buna.Anaya saygılarımla tanrıdan rahmet diliyorum.
Bu şiir ile ilgili 18 tane yorum bulunmakta