Küçük Çocuklardık Biz Şiiri - Her Dem

Küçük şeylerle mutlu olan çocuklardık biz.
Cebimizde paramız olmazdı.
Derede gizlice keber toplar,
Onları satıp mahalle bakkalından rengarenk meybuzlar alırdık.
Elimizde meybuzlar,
İtişe kakışa yürüdüğümüz yolda,
Boğazımız çatlayana kadar
Bağıra çağıra şarkılar söylerdik.

Çok bir beklentimiz yoktu hayattan.
Ödevlerimizi bitirip sokağa fırlayıverirdik hemen.
Ahmet topunu getirirdi, Fidan da ipini.
En küçükleri olduğumdan beni hep ebe yaparlardı.
Karanlık çöküp sessizlik her yanı sardığında, gecenin perdesi yırtılırdı seslerimizle.
Mahalle teyzeleriyle dalaşırdık her gece.
Nejla teyze damdan eğilir, yeter artık gidip yatın diye bağırırdı.
Hızını alamaz gümüş tasıyla sulardı bizi.
Homurdana homurdana evin yolunu tutardık.

Uzun yaz geceleri yıldızların altına yanyana dizilirdi yataklar.
En sevdiğimiz şarkıları mırıldanırdı Leyla.
Bir daha bir daha diye yalvarırken,
Kaç defa tekrarladığını sayamadan öylece uyuya kalırdık.

Ne güzel çocuktuk biz.
Minicik kalplerimiz, kocaman hayalerimiz vardı.
O cerrah olmak isterdi, bense onun yanında.
Ne o cerrah olabildi ne de ben onun yanında olabildim.
Beraber yürüyoruz, bazen geçmişten konuşuyoruz.
Çocuklar koşuşturuyor bahçede.
Sesleri bahçeyi inletiyor ve eski günleri yaddediyoruz.
Güzel çocuklar olacaklar onlarda, umutları ve hayalleri olan.