Komşumuzun bir oğlu vardı,
adı Onur 'du.
Karayaz, sert mizaçlı bir çocuktu,
İlkokula gidiyordu,
derslerlede pek arası yoktu,
Kavgayı ve köpekleri çok seviyordu.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




özür dilerim üstad
şiiri genel bir bakışta bir baktın ve sonra ne tyapmış dedim şiire benzetemedim dedim
sonra okudum icinde sızlıyan bir yürek gördüm gözlerimden dökülen yaşı tutamadım
şiirinize koydugunuz o yürek onu ne kadar sevdiginizin en büyük göstergesidir ve şiiri şiir yapan da icindeki yürektir
başınız sagolsun üstad
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta