Sana bunları yanı başına yazacağımı söylememiştim
Küçüğüm.Sensiz bahçenin bir köşesinde, bıraktığın gibi
kalacak karanfiller, her baharın Nisanında,
gözyaşlarımızla sulayacağız.
Daha bir yeşerecek umutlar küçüğüm.
Bağrındaki ateş donmuş usları eritmeliydi,
yüreğindeki çoşku sel olup taşmalıydı, sen yatarken
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta