Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Evlat sevgisi üzerine yazılmış sevgi dolu güzel bir şiirdi tebrik ederim Gülçin Hanım
Allah bağışlasın sizlere mutluluklar dilerim bir ömür boyu selam ve saygılar sunarım
Maşallah... Allah bağışlasın....
Ben büyünce ben var ya...hepimizin dilinde dolaşırdı...İlk, Orta, Lise.......derken...Yüksek eğitim yolu açılır...isteyene, okuyana.... Okuyan diplomasını alır....olmak istediği meslek dalları yavaş yavaş ufuk çizgisine doğru yakınlaşmaya başlamıştır.....
Aslında küçük te büyüyünce keşke küçük kalsaydım diye biliyor. Hayatın değirmeni o kadar zalim öğütüyor ki, hayalleri gazel gibi savuruyor...
Şiirin güzelliğini bıraktım başka konuya daldım...şiir bana darılacak:))
Mükemmel olmuş...üzerinden kaç yıl geçmiş daha da güzelleşmiş..
Yüreğine kalemine sağlık...saygı ve selamlar...
Bu şiir ile ilgili 12 tane yorum bulunmakta