Kuantum Köpüğü Hatıratı Şiiri - Osman Akçay

kuantum köpüğünün üstünde
bir hiperbolik solucan
dilini yutmuş;
“ben” diyor ama ses
paralel bir evrende
göbek adını entropiye satıyor

nötron yıldızlarının çatlamış aynasında
senin adın
bir planck nabzında titriyor
okundukça belirsizlik
gözlerini kendi kör noktasına kapatıyor

zaman şeridi kuyruğunu ısırarak dönüyor
her dönüşte
bir “sen” daha
hiç doğmadan çöküyor

veri çukurlarında
anılar kendini yutuyor
geriye kalan
bir yankı değil
boşluk bile boşluğu unutuyor

fraktal bir düşte
parçanı sayarken
sonsuzluğa karışıyorsun
ve anlam çözülmediğinde
dağılmış olduğunu hatırlıyorsun

Dr. Osman Akçay (Seğmenoğlu)