Kral çıplak değil türlü renkte donları aç değil açık değil doyuyor sofrasında en yakın dostları ôyleyse çok yaşasın kralım, ezilsin üzüm gibi başları sessiz kalan halkın, sürünsün mübahtır kula kul olan genç yaşlı kim varsa ulan yansın, acıyanın yedi ceddini her nere ise memleketini yurdunu, emekli uyu uyandıranında geçmişini ruhunu.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta