Köz ile Kevser Arasında Şiiri - Yaren At ...

Köz ile Kevser Arasında

Ah Yar…

Seni sevmek
bir yüzü ezberlemek değildi;
bakışının içinden geçip
kendi uçurumuma inmekti.

Tenine değdiğim an
avuçlarımda toprak nabızlandı.
Toprak ki hem kefen,
hem yeniden dirilişin ilk soluğu.
Sıcaklığı tenimde kaldı,
soğuğu içime yürüdü.

Gözlerin iki ayrı yazgıydı;
birinde harlı bir yangın,
birinde içten içe çağlayan serin bir ırmak.
Ben yangına yürüdüm,
ırmağı içimde aradım.

Ah Yar,

Aşk,
iki beden arasında duran bir heves değil;
iki uçurumun ortasında
rüzgâra bırakılmış ince bir kader.

Adım attıkça
dizlerimde titreyen korku
göğsümde büyüyen teslimiyete karıştı.
Düşmedim.
Çünkü düşmek
yere değil,
kendime olacaktı.

Adını andıkça
dilim sustu.
Göğsümde dönüp duran gizli bir devran başladı.
Söz söylemedim;
söz içimde yandı.
Yandıkça beni soydu.
Soyuldukça
ten hafifledi,
ruh ağırlaştı.

Çöl gecesinde
yıldızlara bakar gibi baktım yüzüne.
Her çizgi bir sır,
her susuş bir işaret.
Elim uzandı.
Kendi ateşinden ürktü.

Çünkü sana değmek
yalnız sana değmek değildi;
içimde saklı kıyameti uyandırmaktı.

Ah Yar,

Beşerî sandığım sevda
içimde kapalı bir eşiği araladı.
O eşiğin ardında
ne sen kaldın
ne ben.

Yalnızca
yanan bir isim.

Aşk
kuru dalı yeşerten yağmur değil her vakit;
bazen dalı yakar,
kökü daha derine sürer.

Ben kök oldum.
Karanlıkta sana doğru uzanan,
ışık görmeden büyüyen kök.

Bir bakışın
içimde fırtına kopardı.
Bir susuşun
bütün âlemi susturdu.

Sen insandın.
Ben insandım.
Aramızdaki ateş
insana sığmadı.

Ah Yar,

Bir gece
yüreğim yarıldı.
Bir yanında senin sıcaklığın,
öte yanında adınla genişleyen uçsuzluk.

O uçsuzluk
ne göğe aitti
ne yere.

İçimdeydi.

Anladım;
sevda kavuşmak değilmiş yalnız.
Yanarken
kimin için yandığını unutacak kadar
erimekmiş.

Seni sevdikçe
kendim azaldı.
Azaldıkça
geriye tek bir hakikat kaldı:

Göğsümde
hem köz gibi yanan
hem Kevser gibi içimi serinleten bir akış.

Ateş kavuruyor.
Su diz çökertiyor.
İkisi aynı yerde
birbirine karışıyor.

Adını andığımda
tenim titremiyor yalnız;
ruhum da eğiliyor.

Bu eğiliş
sana değil,
aşkın içimde açtığı o derin boşluğa.

Ah Yar,

Gelmesen de
bu yanış eksilmiyor.
Çünkü seni sevdiğim yerde
yalnız seni değil,
içimdeki sonsuzluğu buldum.

O sonsuzluk
adını her andığımda
alevleniyor.

Ben o alevin içinde
kül olmuyorum.

Yanarak
arınmaya devam ediyorum.

Çık gel Allah için.