Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
İşte bu kadar... 'Köylü köyüne, evli evine...'
Hemşerim, öğrencilik yıllarıma götürdün beni... Hani memuriyet desem, Allah var üstümde.. Kendi memleketimden sadece yurt dışı göreve gittim... Gerisi hep aynı yerde...
'Başkadır köyümüzün, hem havası hem suyu...
Yaşamak nasip etsin, yaradan öbür boyu...'
Diyelim, en iyisi......
Tebrikler, hemşerim...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta