Köyde Çocukluk Aşkı

Çeşme başında halı yıkardın
Soğuk sular akardı yokuştan
Sanki güneş gibi bana bakardın
Bir sevda geçerdi o gün Köşektaş’tan

Bir evin önünde kurulurdu düğün
Uzaktan izlerdim mahzun yüzünü
Kalabalık içinde en mutlu öğün
Sana bakmakla geçerdi akşam gözünü

Vakit doldu, kader ağın örüldü
Yarim dediklerim ellere kaldı
Sen evlendin, hükmümüz verildi
O eski defterler rafa kaldırıldı.

Şimdi yokuşlarda sükut geziyor
Halı yıkanmıyor o buz pınarda
Ayrılık kalbimi her gün eziyor
Hatıran sallanır eski çınarda.