Ben köy öğretmeniyim, bir bahçe suluyorum.
Rengârenk çiçeklerin filizlendiği, yemyeşil ağaçların çiçeğe durduğu,
Buruk bakışların huzur bulduğu bir bahçe
Benim bahçemde güllerle sarmaşıklar, acılarla hüzün kol koladır.
Toprak kokar benim ellerim.
Nasırlaşmış yüreklere sevgi tohumları serpiştiririm nasırlaşmış ellerimle.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta