Önce yüreklere indi zamanın siyah perdesi
Ardında kaldı kir ve pas, tuz ve yara, ateş ve kül
Ardında kaldı göğsünü parçalayan ses
Gözler ışığı inkâra durdu sonra
Sonra hükmü başladı umarsızlığın; insan tüketen kötürüm uykular
Anla diyordun ya
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta