Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
anam rahmetli son tabirinizi ''evlerden uzak'' şeklinde değil de ''evlerden ırak'' şeklinde söylerdi..
ne alakaysa işte oradan bir giriş yaptım şiirinizin sonuna geldiğimde yüzümde oluşan tebessümün gevşekliği içinde.
yani şiir işte...ne eksik ne fazla söylemiş söyleyeceğini..Bir gül için bin kötüyü yakmalı şeklindeki söyleyişin de ötesine geçildiğini görmenin ince nüktesi..elinize sağlık...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta