Mevsimlerin renkleri bütün cilvesiyle insanlığa kendini sergiliyor…
Tabiat gebe kaldığı zemheri aylarından sıyrılma çabasında…
Vazifelendirilenin ‘Vazifesi’, en hassas hesapta bile şaşmıyor…
Bir başka oluyor mevsimlerin güzelliği…
İnsanların halleri gibi…
Bazen fırtınalar kopuyor insandaki öfke gibi…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta