Koştum kaçarcasına yalnızlıktan ayrılığın patikalarında Çıkamadan aydınlığa saplandım yine gecenin karanlığına
Bir ışık aradım dipsiz kuyularda bir seni aradım yalnızlığın kollarında
Bıkmadan usanmadan koştum ama yetişemedim fırsat verdi zalim felek takılırken ayaklarıma
Kaderim bu muydu benim ne işim var masalarda bu şişelerde ne kim bu derdimi dinleyen adam her söylediğime başını sallayan
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta