Koştum kaçarcasına yalnızlıktan ayrılığın patikalarında Çıkamadan aydınlığa saplandım yine gecenin karanlığına
Bir ışık aradım dipsiz kuyularda bir seni aradım yalnızlığın kollarında
Bıkmadan usanmadan koştum ama yetişemedim fırsat verdi zalim felek takılırken ayaklarıma
Kaderim bu muydu benim ne işim var masalarda bu şişelerde ne kim bu derdimi dinleyen adam her söylediğime başını sallayan
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta