kafes paklamaz bir deli kuştun
yoktu sevda bilmez bir tek dostun
aşklara sürgün bir çiçekli yoldun
artık kurudu açmamış çiçeklerin senin.
birine sen gittin, bini seni buldu
nicelerini sevdin hepsi el oldu
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta