Yaşım oldu kırkbeş.
Yaşanan herşey boş.
Dönüp arkama baktım, loş.
Yaşamın hepsi sanki bu an.
Severdim herkesi kırk beş yıl.
Vermediler ne mühlet, ne meyil.
Dalıyorum maziye, herkes gibi değil.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
