Rüzgâr, alevleri savurdu sessizce,
Bir çölün ortasında kaldı dilim.
Sen, uzak dediğin o kum tanesi—
Ben, kavrulmuş toprak, susuz bir iz.
Gecenin koynunda yıldızlar söndü,
İçimde bir fırtına, dudaklarımda zincir.
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta