KÖR MÜSÜN NESİN
Bir dağdan al aşağı bırakılan kaya kütlesi gibiyim.yaklaştıkça zirveden yere doğru parçalanıyorum her çarpışımda biyerlere,ufalıyorum,eriyorum,
yavaş yavaş yok oluyorum.
tıpkı senin yüreğindeki gibi büyüyemedim kaya gibi kocamanken ufaldım ufaldım şimdi ise göz bebeklerindende daha küçüldüm,sen kör müsün be kızım,
kör müsün ki göremiyorsun senin için bittiğimi,yok olduğumu anlamayacak kadar kör müsün be kızım kör müsün.
koskoca bir bahçedeyim ucu bucağı belirsiz bir bağdayım.heryanımı yediverenler donatmış,çevrelemiş asma güller dikenlerini bir bir geçirmişler bedenime,
kan fışkırıyor ellerimden koparırken bana asılan güllerin dikenlerini çıkarırken yüreğimden bir bir içimdeki öfkeme yenik düşüyorum,yeniliyorum be kızım kör müsün yeniliyorum sensizliklere.
sırt çantalı bir duman gibibir melekle çarpışan kelebeğin kanadından dökülen toz
bir çağlayanda sürüklenen bir dal parçası gibi
istemediğimiz yerlere giderse aşkımız sevgilim yalnızca kanatlarına güven
kendi yarattığımız boşluğun ucunda sıkı sıkı tuttuğumuz bir kapı koludur yaşam
ve aşk, en derin kuyumuza düşen keman yürüdüğümüz yollar daralırken




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta