Belki bir gün mutlaka olucakti..
Kim bilir belkide geç kalmisti ayriligimiz...,
Bir türlü içime sindiremedim...
Hele geceninbir vakti,
Böyle yalnizligimla basbasa kaldigimda,
Bin kat daha artiyor, eritiyor içimi hüznüm...
Evet!!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta