Acıtmıyor artık yalnızlığın şevki yüreğimi,
Yazık ki, doymuyor nefrete damarlarım
Kanımda dolaşıyor gecenin acımasız talihi
Yorgun bedenim bunalıyor isabetsizce
Utanç kuyusunun derinliklerine sürüklüyor köklerim ruhumu
Yalancı korkular, azımsamalar soğutuyor ezik bünyemi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta