İçi boş bir korkuluksan
Hiçbir tarla senin değilse
Sen misafirsen bu dünyada
Hastalık sarıp, tüm organlarını
Kurutup yok ettiyse
Yok oluştan korkma korkuluk
Tarlada okadar güçlü dursanda
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta