Kocaman bir tarlada
güneşte kavrulan yüzünü
yırtık bir şapkayla örter
korkuluk….
Gülümser gizliden, gizliden..
Arada bir serin rüzgar çıkınca
ıslık çalan giysileriyle
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




gecenin sessizliğinde
tek başına...
Yalnızlık Zordur.
Sevgi ve Saygılarımla.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta