Korku Ve Cesaret Şiiri - Salim Diyap

Korku;
Karanlığın kuytusunda saklanan kırık bir aynadır.
Bakarsan yüzünü bin parçaya böler,
her yansımada
henüz akmamış kanının sızısını duyarsın.

“Ya uçurum derinleşirse?” diye fısıldar
rahimindeki sabahın
karanlıkta kefenini diker.

Kapı gıcırtısından bir kâbus yaratır,
rüzgârın ıslığını ağıt sanır,
sessizliği
üzerine çökecek bir tavan gibi taşır.

Korku;
İçinde dizleri titreyen bir cellattır.
Düşmeden önce kemiklerini kırar,
ölmeden önce ruhunu morartır.

Geleceğini bir linç meydanına çevirir;
insanı,
henüz niyet etmediği günahlarla
taşlar.

Cesaret ise;
Uçurumun kıyısında
rüzgârın dişlerini bilemesine
izin vermektir.

Yerçekimiyle pazarlık yapmaz;
düşmeye
ve toprağın sertliğini
kemiklerinde duymaya hazırdır.

“Öyle olsa bile…” der
titreyen elleriyle
korkunun gözlerine mil çeker.

Ağrıyı bir zırh gibi giyinir,
kırılmanın sesini
hayatın müziği diye dinler
ve ilerlemekten geri durmaz.

Cesaret;
Denizi kurutmak değildir,
tuzlu suyun
ciğerlerini yakmasına
razı olmaktır.

Kıyıda yüzer gibi yapmak değil
açılmayı göze almaktır.

Karanlığı boğmak değil,
gecede bir fenerin fitili olmaktır.

Korku hırıldar:
“Ya her şey küle dönerse?”

Cesaret yanıtlar
“O zaman rüzgârı bekleriz;
küllerimizden
yeni bir yol çizeriz ”

Korku sorar:
“Ya boşlukta tek başımıza kalırsak?”

Cesaret yanıtlar
“Yalnızlık,
kendi içimizdeki kalabalığa açılan
en bilindik patikadır.”

Ve insan;
İki uçurum arasına gerilmiş
paslı ama kopmayan bir teldir.

Bir yanında
ihtimallerin çığ yükü,
diğer yanında
adım atmanın
vahşi ve mağrur onuru.

Ben;
Korkunun dilini hiç koparmadım.
O bana seslenirken
şarkımı daha gür söylemeyi seçtim.

Çünkü cesaret;
korkunun mezarını kazmak değil,
engellerin üzerinden atlayıp
güneşe doğru bir adım daha atabilmektir.

Salim Diyap

#Şiir
#Edebiyat
#Sanat